با یک ضرباهنگ بی تفاوت، روی صفحه خاموش و روشن می شود. اولین نشانه های ننوشتن. که جای قلم و کاغذ را که بیش از اینها شاعرانه بود پر کرده. و بی صداییش از صدای خودکار و مداد صدبار بدتر است روی کاغذ.

باری ......

کسی نبود که شعر مرا بخواند

و من از دست ننوشتن

شکایت آورده ام

به دست تو

بعد از آنکه آخرین سرباز تفنگش را بر زمین گذاشت

پس از پژمردن دسته گلها که به نشانه بازگشت به من هدیه کرده بودی

قبل از گفتن نخستین شعر به زبان آلمانی

همان لحظه که آخرین رایش شقیقه اش را هدف گرفته بود و تاریخ مثل همیشه ورق می خورد

فانوس کوچکی

به نشانه اعتراض

سوسو می زد

و ناگهان

شب شد

دستم را روی شانه ی کناری می زنم، سه بار، با طمانینه. بهش می گویم مرا می شناسی ....؟ در چشمان اینک گشادش با ترکیبی از تکبر و چیزهای خوب، به آن طریق عمیقانه نگاه می کنم. و با بارانی بلند کهنه از او می گذرم.

هوا تاریک بود و دو مرد داشتند در سکوت سیگار می کشیدند. کسی چیزی نمی گفت. به جز برگ هایی که بالا و پایین می پریدند و باد مثل رودخانه ای به جریانشان انداخته بود. و شاید برگ ها بودند که باد را به جریان می انداختند. کسی چه می داند. به هر حال دو مرد داشتند در سکوت سیگار می کشیدند. هوا سرد بود. باران آرام آرام باریدن گرفت و هر لحظه بر شدت آن افزوده می شد. اندکی قبل سه تار نواخته شده بود. از دشتی، به اصفهان. از زخمه های همیشگی تا ناخن هایی که با تمام قوا تنبوری می نواختند. هنوز صدا در گوش می پیچید. اما آن دو مرد داشتند در سکوت سیگار می کشیدند. خیلی وقت ها شده بود که با ک

فیس بوک و اینستاگرام و توییتر و اینا واس ما جا نمیشه ... هیچ جا خونه نمیشه. خیلی چیزا هم فقط توو خونه خود آدم جا میشه.

اگر از من می پرسید، باید بگم زندگی از حول و حوش (یا حول و هوش؟) بیست سالگی شروع می شود. حالا دو سال این طرف و آنطرف به جایی بر نمی خورد. چند وقت پیش تعطیلات بود رفته بودیم سفر. یعنی راستش را بخواهید در حال حاضر چیزی به اسم تعطیلات برای من معنی ندارد. همیشه تعطیل و همیشه مشغولم. به هرحال چند وقت پیش تعطیلات بود رفته بودیم سفر. حالا کجا رفته بودیم؟ جایی که یک زمانی مصداق بارز قطعه ی شیش و هشتیه " اونجا که غم نداره، هیچ چیزی کم نداره" بود. البته الان که فکر می کنم اینطوری به نظرم می رسد که آنوقت ها و آنجاها اینجوری بوده. ولی با کمی نشخوار کردن و مرور خاطرات به این

تو بگو .... اینبار تو بگو از چه باید نوشت از این گفتگوی تکراری؟ تکرار راه های نرفته؟ کدامشان را به بیرون راهی ست تو بگو با نوشته های بی سر و ته شعر مرا چه کسی تاخت زده است؟ بر این سرزمین نیمه عریان! کدام سوار ِ از اصل افتاده مرا با خودش جابجا کرد و به ناآشنایی رساند اینبار تو بگو از چه بنویسم؟ وقتی حرف ها رفیق نیمه راه می شوند و سوار بر بال سکوت سرزمین های خیال را یکی پس از دیگری فتح می کنند آنجا آنجا و جای دیگری را برای رفتن ِ سرگیجه تو مقصدی انتخاب کن و بگو

گاهی اوقات یکهو تصمیم می گیرید آهنگهای قدیمی تان را گوش کنید. دوران دانشجویی تان را مرور کنید. عکس های قدیمی را پشت سر هم ببندید و باز کنید. و دو باره یک آهنگ به یادگار از دوران قدیم گوش کنید.

از روزهای گذشته، تنها خوبی ها به یاد می مانند و حتی روزگاران تلخ هم برایتان شیرین می شوند.

مگر می توان دل تنگ نشد؟ مگر می توان خنده ها و غصه های بی دلیل را فراموش کرد؟

مگر می توان روزگاران بی دلیل را فراموش کرد؟

خوشا به حال یادها!

Trista Pena - Gipsy King